Vandaag vertrekken we van San Juan naar San Jose de Jacal. We rijden de hele rit door woetijn gebied en boven ons zweven de Condors. Best machtig om te zien want dit zijn dus echt geen kleine vogels. De sit verloopt zonder problemen maar San Jose De Jacal lijkt een ghost town. We komen er rond twee uur aan maar iedereen in volgens mij hier bezig met een siesta. Ook de restaurants hier zijn allemaal dicht. Na ingecheckt te hebben bij een hotel (leek dicht omdat alle gordijnen dicht waren getrokken) zijn we op zoek gegaan naar iets te eten. Bij een 'supermarkt' hebben we wat eten gekocht en besluiten dit om het plein op te eten. Op het plein aangekomen blijkt dat Esther mijn reisboek in de supermakrt heeft laten liggen. Dus ik terug begint de eigenaar een heel verhaal in het spaans tegen mij dat hij al bezieg was met 'alle' hotels van San Jose af te bellen om te informeren waar wij logeren (sdit omdat er geen naam in het bioek staat). Althans dit heb ik met mijn 'uitmuntende Spaans' Begrepen (ook omdat hij met een telefoonboek in zijn hand stond en wees naar Hotels).

Terug op het plein komt ' de dorpsgek' de vuilnisbakken op het plein controleren op eten en geeft vervolgens alle honden te eten.

We zijn vanuit San Juan naar hier gekomen om vanuit hier naar de nationale parken Ischigualusto en Nationaal park La Talampaja te gaan. Omdat er verder niet veel te beleven valt beluiten we om maar eerst naar het dichtsbijzionde park te gaan Ishigualusto (maar 75 km).

Op de weg naar dat park begroijpen we waarom de Dakhar railley hierlangs is gekomen we hebben eerst een bergroute met een smalle tweerichtingsweg (1 auto breed). Met aan een kant ravijn enaan de andere kant de bergwand.Met veel haarspeldbochten en geen wegmarkingen. Hierna volgt een weg die veel wegheeft van een achtbaan met veel heuvels en dalen (kort op elñkaar) met hier en daar een waterbekken waar je doorheen moet. Na 125 km komen we uiteindelijk om 17.10 uur aan bij Nat. Park La Talampaya. Wij dachten dat we verkerd waren gereden maar de afgelegde weg bleek de enige weg te zijn naar beide parken.

Alleen helaas wa mochten niet mer in het park (het ging wel dicht om 19.15 uur) maar de laatste excusie vertrok om 17.00 uur en ze wilden geen uitzondering maken. Hierop zijn we al balend door gereden naar het volgende park. Helaas ook hier kregen we nul op rekest met als gevolg dat we ´s avonds de helde route weer terug moesten (in het donker). Nu ben iki nbiet snel bang maar op een weg met slechte wegmarkeringen en loslopende koeien geiten en paarden is dit wel even zweten. We moesten dan ook een keer vool op de rem voor ineens opduikende koeien maar we zijn er heel langs gekomen. Bij de bergpas aangekomen bleek deze nog slechter zichtbaar te zijn waardoor het gokken werd of we nog op de weg zaten. gelukkig reed er een oude 4wd truck voor ons die snelheid minderde en ons zo over de bergweg heeft geloodst.

Om 23.00 uur aangekomen bij het hotel kon je mij dus wel uitwringen. aangekomen in de hotelkamer dodelijk vermoeid gooi ikmijn fototoestel op bed schiet er ineens een kakkerlak weg richting het kussen. Eshter (held als ik ben) heeft deze gevangenen buiten gegooid hierop hebben we de hele kamer op z´n kop gezet om te controleren of er nog familie aanwezig was.

Nadatdit niet het geval bleek konden we gan slapen met in ons achterhoofd het idee dat we de volgende dag de route nog een gingen rijden.